Poems

Oct 152021
പുസ്തകത്താളുകളിൽഒളിപ്പിച്ച് വെച്ചമയിൽപ്പീലി തുണ്ടുകളിലെ
മുറിഞ്ഞ ഹൃദയം  മുറിഞ്ഞു പാടുമ്പോൾ ഞരമ്പിൽ പടർന്ന അഗ്നി കവിതയുടെ പണിപ്പുരയിൽ പരക്കം പായുന്നു.  തേഞ്ഞു പോയ  സ്വപ്നങ്ങളിൽ മൗനത്തിൻ്റെ  തരികൾ വീണ് ഹൃദയം മൂടിപ്പോകുന്നു . അകക്കണ്ണുകളുടെ  ഉത്സവത്തിൽ കാഴ്ചകൾക്ക് കണ്ണു പോരാതെയാവുന്നു . ആയിരം തിരകൾ  ഒന്നിച്ചു വരുന്നു. തിരകൾക്കുള്ളിൽ ഹൃദയത്തിൻ്റെ ചൂതാട്ടം. എന്നിൽ നിന്നും എന്നെ പിഴുതെറിഞ്ഞ് തിരകളുടെ ആരവം. മഴയുടെ വനങ്ങളിലേക്കു  നടക്കാം .
നമ്മുക്ക് നേരെ സാധാരണയായി നീളുന്ന ഒരു ചോദ്യം.  നിർവചനം അസാധ്യമായ ഒരവസ്ഥയാണത്.  സംഭാഷണത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കലയും ലിപിയില്ലാത്ത ശക്തമായ ഒരു ഭാഷയുമാണ് മൗനം.  മൗനത്തിന് പല വകഭേദങ്ങളുമുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും ഒരു തരത്തിലുള്ള മൗനത്തിന്റ ആഴങ്ങളെ ഹൃദയം കൊണ്ട് അനുഭവിക്കാത്തവരുണ്ടാകില്ല.  പറയാനാവാത്ത ചില വാക്കുകൾ മൗനങ്ങളായി പരിണമിക്കാറുണ്ട്.  ചില മൗനം പ്രതിഷേധമാണെങ്കിൽ,  മറ്റു ചിലത് സമ്മതമായിരിക്കും. 
മൂന്നക്ഷരത്തിലൊതുക്കാൻ കഴിയാത്ത വമ്പൻ പ്രഹേളിക, ഈ ജീവിതം! മഴ പെയ്തൊഴിയവേ വെയിലു പരക്കുംപോൽ, ചിരിയും കരച്ചിലും കലരുന്നിടം. ഒരു നാണയത്തിൻ്റെയിരുപുറം പോലതിൽ കണ്ടിടാം പിറവിയെ, മൃത്യുവിനെ, ഹൃദയമുരുകിയൊലിക്കും കണ്ണീരിനെ മോദത്തിലടരുന്ന അശ്രുബിന്ദുക്കളെ. ചേർത്തു പുണരാൻ കരം നീട്ടും സ്നേഹത്തെ, കറുപ്പാർന്ന ദുർമുഖം കാട്ടും വെറുപ്പിനെ . സമ്പത്തിലുയിർകൊള്ളുംആഹ്ലാദത്തിരകളെ, ദാരിദ്ര്യദു:ഖത്തിൻ കണ്ണീർപ്പുഴകളെ. തിന്മ ചമച്ചിടും ഘോരാന്ധകാരത്തെ
അവനൊരു കവിയാണ്... കവിതകളോരോന്നു വിരിയുമ്പോഴും അവനു പുതിയൊരു കൂട്ടുകാരിയെ കിട്ടും... അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ താലോലിക്കാനും നിറം പകരാനും അവളും കൂട്ടിനുണ്ടാവും കുറച്ചേറെ നാൾ... ഒരു നിശാശലഭമായ് അവൾ പോയ് മറയുമ്പോൾ ചിതലെടുത്ത ഓർമ്മകളെ അവൻ പൊടി തട്ടിയെടുക്കും... അടുത്ത കവിത പിറവി കൊള്ളും വരെ അവനെനിക്കൊപ്പമുണ്ടാവും... കൂടു തേടിയെത്തിയ ദേശാടനക്കിളിയെ പോലെ... കാമത്തെ ത്യജിച്ച ഞാൻ ക്രോധത്തെ നിയന്ത്രിച്ചു...
പാലിക്കാനുള്ളതാണ് വാക്കും വാക്ക് നൽകിയ വിശ്വാസവും. ഒരുപക്ഷേ,
  അവൻ്റെ കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചു നടന്നത് അവൻ്റെ സാമിപ്യങ്ങളിൽ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയത് അവൻ്റെ നോട്ടങ്ങളിൽ മുഖം തിരിച്ചത് അവൻ്റെ വിളിയൊച്ച കേൾക്കാതെ നടന്നകന്നത് ഇഷ്ടമേറെ ഉണ്ടായിട്ടും പലരിലൊരു സുഹ്യത്തെന്ന കള്ള നാട്യം ചമച്ചത് പേടി കൊണ്ടായിരുന്നെന്ന്.. അവനെ നീ വീണ്ടും കണ്ടാൽ
പ്രണയാർദ്രമാ നാളിൽ പ്രാണേശ്വരൻ്റെ മധുരമൂറും മൊഴികളിൽ ഭ്രമിച്ചവൾ ഉറ്റോരും ഉടയോരും പറയുന്ന വാക്കുകൾ പുച്ഛമായ് കണ്ടവൾ പ്രിയനവൻ പറയുന്നതെന്തും ശിരസ്സാവഹിച്ചവൾ വീടും നാടും വിട്ടകന്നവൻ്റെ ചൂടിനോരം പറ്റി ചേർന്നവൾ പുതുമ മാറും മുന്നെയവളെ പലർക്കുമായ് കാഴ്ചവെച്ചവൻ ഒരുനാൾപുലരുമ്പോൾകണ്ടില്ലവനെ മറ്റൊരുവനവളോടോതി നിന്നെയവൻ എനിക്കായ് വിറ്റു തലതല്ലിക്കരയുന്ന നേരം കാതിൽ മുഴങ്ങി ഉറ്റവർ ചൊല്ലിയതൊക്കെയും തിരികെ പോകാനൊരുങ്ങുനേരം
കൃഷ്ണാ നീ എന്നെയറിഞ്ഞീല എന്നുരി - യാടാൻ മടിക്കയാണെൻ മാനസം, നിന്നെയറിഞ്ഞതു എത്രയോ തുച്ഛമെ - ന്നിന്നറിയുന്ന സമയമിതിൽ. ബാല്യകാലത്തിലെൻ കൺകളിൽ നീ വെറും ബാലകനായി നിറഞ്ഞു നിന്നു, വെണ്ണ കട്ടുണ്ണുന്ന കള്ളനാണെന്നാരോ ചൊല്ലിയ കാര്യം ഞാനോർത്തു വച്ചു. ഉരലും വലിച്ചു നീ നീങ്ങിയതോർത്തു ഞാൻ, പുളകിതമാനസയായി നിന്നു.
വർണ്ണങ്ങളേകിയ ബാല്യകാലം   കൂട്ടുക്കാരൊത്തു  പാറിനടന്ന വിദ്യാലയം ഇന്നും മനസ്സിൽ മങ്ങാതെ മായാതെ തങ്ങി നിൽപ്പൂ സ്ളേറ്റിലെഴുതിയതൊക്കെ മായ്ക്കുവാൻ മഷിത്തണ്ടു ഞാൻ നട്ടു വച്ചു മനസ്സിലെഴുതിയതൊക്കെ മാറാല മൂടാതെ കാത്തു വച്ചു വീണ്ടുമാകാലത്തിലേക്കൊന്നു പോകുവാനെൻ മനം ഏറെ കൊതിക്കുന്നു കൂട്ടുക്കാരെ അക്ഷരതിരുമുറ്റത്തോടി കളിക്കുവാൻ അക്ഷമയായിരിപ്പൂ ഞാനും വർഷമേഘങ്ങൾ പെയ്തിറങ്ങി വർണ്ണങ്ങൾവിതറിയമനതാരിലായ്

Pages