Poems

Jan 242022
മട്ടുപ്പാവില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് നഗരത്തെ കാണുക! കത്രിക വിരിച്ചെടുത്ത
മഴയാണ് മഞ്ഞാണ് വെയിലാണ് കുളിരാണ് നിഴലാണ് നിറമാണ് നിയെനിക്ക് വശ്യസുഗന്ധമായ് നിറയുന്നു നീയെന്നിൽ നറുനിലാ തിങ്കളിൻ വെണ്മയാണ് നനവുള്ളരോർമ പകരുന്ന പവനനായ് തഴുകി തലോടുന്നു നീയെന്നുമേ കണ്ണടച്ചാലെൻ്റ കരളിൽ നിറയുന്നു വശ്യതയോടെന്നെ വാരിപ്പുണരുന്നു വാടിക്കരിഞ്ഞാ ചൊടികളെ
ബാല്യത്തെക്കുറിച്ച് 
നിസ്സഹായതയിൽ വരികൾ നഷ്ടപ്പെട്ടൊരു കവിതയിൽ  നിങ്ങൾ പ്രണയത്തിന്റെ തൂവൽ തേടരുത്. മിഴികളിൽ പെറ്റു കൂട്ടുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ ചിറകുകളിൽ ആകാശം കാണരുത്! പരൽമീനുകൾ തുള്ളുന്ന തണ്ണീർത്തടങ്ങളിൽ നിഴലുകളുടെ ചേലചുറ്റി മുഖം നോക്കരുത്! മനസ്സിന്റെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയിരുന്ന് ഇടവപ്പാതിപ്പെയ്ത്തിൽ നനയരുത് !. പൊഴിഞ്ഞു തീരാത്ത നീലകുറിഞ്ഞിയുടെ പൂക്കളിൽ കുരുവികൾ ചുംബിക്കുന്നത് കരളിൽ കോർക്കരുത്! മേഘവിസ്ഫോടന ത്തിന്റെ
മണ്ണടരുകൾക്കടിയിൽ ദാഹനീർ തേടവെ  മനം ചിലപ്പോൾ വാടും വേരുകൾ തൻ സങ്കടം   ഓർക്കുമ്പോളെന്റെ ഭഗ്നമോഹത്താലു ള്ള ദുഃഖം  ഒന്നുമല്ലൊന്നുമേയല്ലെന്നു ഞാനറിയുന്നു  വീണ പൂക്കളും ക്ഷണം മായുന്ന മഴവില്ലും  വിരുന്നുവന്നു പോകുമോരോരോ  ഋതുക്കളും  കാണുമ്പോളെന്റെ നഷ്ട സ്വപ്നത്താലുള്ള ദുഃഖം   കാര്യമാക്കേണ്ടെന്നു ഞാൻ സ്വയമാ ശ്വസിക്കുന്നു  കാൽക്കീഴിൽ മണ്ണൊലിച്ചുപോയാലും പ്രതീക്ഷതൻ  നൂലെറിഞ്ഞാകാശത്തു പിടിപ്പിച്ചു യരണം  പകലും രാവും മാറിമറിഞ്ഞു വരുമെന്നു
ഒരു കോപ്പ കള്ള്, കുടംപുളിയിട്ട് നാളികേരപ്പാലു ചേർത്ത് വറ്റിച്ച മീങ്കൂട്ടാൻ, വീതു പലകയ്ക്കു മുന്നിൽ നാലുമുറി നാക്കില വെച്ച് ചോറും പപ്പടവും ചേർത്ത് വീട്ടിൽ വെച്ചതെല്ലാം വിസ്തരിച്ചു വിളമ്പി , കിണ്ടിയിൽ വെള്ളം നിറച്ച് , നിലവിളക്ക് കത്തിച്ച്, ഭസ്മം തൊട്ട് നിലവറയുടെ വാതിൽ ചാരിയിടും.. കാർന്നോന്മാരുവന്ന് വീതു കൊള്ളും. കള്ളുകുടിയ്ക്കുന്ന , എരിവുള്ള മീൻ കറി കൂട്ടുന്ന വീരപുരുഷൻമാർ. മൺമറഞ്ഞിട്ടും മക്കളെ കാക്കുന്നോർ.
പച്ചമരം കത്തുമ്പോൾ സിരകളിൽ കൂടുകൂട്ടുന്ന ഇരുണ്ട ഖനമാലത്തിന്റെ മേഘത്തുണ്ടുകൾക്കു മീതെ സൂര്യചന്ദ്രന്മാർ കൈകോർത്ത് നടന്നു നീങ്ങിയ വഴികളിൽ   കണ്ണിലൊടുങ്ങാ കനലുകളെ മിഴിനീരിൽ കുളിപ്പിച്ചൊരുക്കി ചുണ്ടിൽ ചിരിയെന്ന വർണ്ണവസ്തു തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചു മനോരാജ്യപ്പൊട്ടുക്കുത്തി കിനാവസ്ത്രമണിഞ്ഞു നിശയുടെ കൊഴുത്തിരുണ്ട ഭയാനക യാമങ്ങളിൽ കാക്കത്തൊള്ളായിരം വന്‍കരകളിലെ എരിമലയുടെ മീതെ സ്വപ്നപരവതാനിയിൽ പാറി നടക്കുന്ന  
ആഡ്യത്തത്തിന്റെ ചുവന്ന തിരശീലകൾക്കുള്ളിൽ സ്വയം കുഴിച്ചിട്ട് നീറിയൊടുങ്ങുന്ന  ഭർത്താക്കന്മാരുള്ള വിധവ.!! രാത്രികൾ ചുവക്കുന്നതും ചായം പൂശിയ ചമഞ്ഞൊരുങ്ങലുകളിൽ ഹൃദയത്തിൽ ചായം പൂശേണ്ടവളുമീ പടുജന്മം. തീർത്ഥ മണ്ഡപങ്ങളിൽ ഒഴുക്ക് നിലച്ച നദികൾ പോലെ എരിഞ്ഞുതീരാറായ കരിന്തിരിപ്പാടുകൾ.
തിളയ്ക്കുന്ന ചൂടിൽ കൊക്കു നനയ്ക്കുവാൻ ചിറകു കുളിർക്കുവാനിറ്റു വെള്ളം കിട്ടാതെ വലയുന്നു ഞങ്ങൾ സ്വാഗതം പാടി ഉണർത്തുവാനാവില്ല ഞങ്ങൾക്ക് തൊണ്ട വരണ്ടിരിക്കുന്നു , ഞങ്ങളോടൽപ്പം കരുണ കാട്ടണേ ചോദിച്ചു വാങ്ങുവാനാവില്ല ഞങ്ങൾക്കു എടുത്തു കഴിക്കുവാൻ കൈകളുമില്ലല്ലോ, പറന്നു നടക്കുവാൻ ശക്തിയില്ല പക്ഷങ്ങൾക്കു ഒരു പാത്രത്തിലിത്തിരി വെള്ളം നൽകണേ അഞ്ചാറരി മണി കൂടി വിതറണേ കുഞ്ഞു മക്കൾക്ക് കൊണ്ടു കൊടുക്കുവാൻ , കൂടൊന്നു കൂട്ടുവാൻ മരച്ചില്ലയില്ല
വാതിൽക്കലോളം വന്ന് ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന നനഞ്ഞ മിഴികളെ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെയാണ് എൻറ ഇറങ്ങിപ്പോക്കുകൾ. യാത്ര പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽപ്പിന്നെ ഒറ്റനടത്തം. കാറ്റാടിമരവും പൂവുപൊഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ചെമ്പകച്ചുവടും ഏഴിലം പാലത്തണലും കഴിഞ്ഞ്  വീടിൻറ മുഖം പിന്നിൽ  മറയുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ണുതുടച്ച്  എന്നിലേക്കു തിരിച്ചുവരും. അതുവരെ ഞാൻ തൊടുത്തുവിട്ട ഒരസ്ത്രമോ അടർന്നു വീഴുന്ന കടമ്പിൻ പൂവോ മാത്രം. സിന്ദുമോൾ തോമസ്
"അമ്മേയിനിയിതുവയ്യ തരികനീ- യാറടിയെന്നെയടക്കുവാനായ് " അതുകേട്ടു ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞുഞാൻ നെഞ്ചകം വിഷമുള്ളുകൊണ്ടപോൽ നൊന്തുപോയി. കത്തുന്ന ചൂളയിലിട്ട് കരിച്ചപോൽ വീണുകിടക്കുന്നതെന്ത് കഷ്ടം. ആരാണുപേക്ഷിച്ചതീശാപതീരത്ത് ആരോരുമില്ലാത്തോരനാഥയായി. മെല്ലെപ്പിടിച്ചു ഞാനെന്റെ മടിയി- ലേക്കാത്തലയൊന്ന്‌ ചെരിച്ചു ചേർത്തു. "ആരാണുനീയെന്റെ മോനോ മനം ചേർത്തു മെല്ലെത്തഴുകുന്നതേത് കൈകൾ ". അല്ല, ഞാനമ്മേ ഞാനുമൊരു പുത്രനാ - ണെന്നമ്മയെന്നേ കടന്നുപോയി.

Pages